Jos Lambrechts werd geboren op 18 mei 1944.
De liefde voor paarden kreeg hij van thuis uit mee: zijn moeder was afkomstig uit Limburg en had een drietal Brabantse paarden.
Jos groeide op in de Conterscherp in Zandvliet, waar hij met zijn ouders naast Jos Luyten woonde, die jarenlang bestuurslid was van de Gans van Zandvliet.
Zo rolde Jos bijna vanzelf in het ganzerijden en groeide hij verder mee in een traditie die hem van jongs af aan omringde.
Hij zette in de jaren zeventig zijn eerste stappen als ruiter bij de Jonge Ruiters.
Naast zijn grote passie voor het ganzerijden had Jos ook jarenlang zijn vaste beroepsleven.
Hij werkte als arbeider bij BASF, waar hij als kraanman instond voor het lossen van de schepen.
Oorspronkelijk woonden we in Lillo. Toen ik vijftien jaar oud was, verhuisden we naar Zandvliet vanwege de onteigeningen die destijds in Lillo plaatsvonden.
Door o.a. de verhuis, had ik geen zin meer in school. Mijn vader stelde me voor de keuze: ofwel ging ik in Zandvliet verder naar school, ofwel begon ik te werken.
Mede dankzij Jef van Ginne, de vader van Henri Henderickx, die daar toen ploegbaas was, kon ik aan de slag bij Liebig, een erwtenfabriek die wij in die tijd gewoon “het fabrikske” noemden. ATF is daar ondertussen gevestigd.
Vandaar ook dat Henri, als zoon van Jef, in het dorp altijd “Rikske van ’t fabrikske” werd genoemd.
Voor ik echter kon beginnen, moest ik wel nog de goedkeuring krijgen van de plaatselijke pastoor. Dat was in die tijd nog de gewoonte. Omdat ik in Lillo misdienaar was geweest, kreeg ik gelukkig zijn toestemming en kon ik beginnen werken.Jos Lambrechts
In februari 1991, op 46-jarige leeftijd, beleefde Jos een bijzonder moment: hij werd voor het eerst koning bij de Veteranen van Zandvliet.
Hij volgde daarmee Stanny De Backer op, die het jaar voordien voor de tweede keer koning én voor de tweede keer keizer was geworden.
Jos reed steevast op Friese paarden en zorgde er via Van Thillo uit Essen telkens voor dat er drie Friezen beschikbaar waren, waarvan hij er zelf één bereed.
Bij zijn beslissende trek reed hij onder de blote nek. Toen die loskwam, kwam zelfs een stuk van het lijf mee, waardoor Jos uiteindelijk een uitzonderlijk lange nek in handen hield.
Datzelfde weekend kende nog een bijzonder koningsmoment: Erik De Vree kroonde zich voor het eerst tot koning bij de Jonge Ruiters. Een jaar later wist hij die prestatie nog eens over te doen en volgde hij zichzelf op als koning.
Het ganzerijden was voor Jos veel meer dan een hobby: het was zijn grote passie.
Achter de schermen nam hij jarenlang een belangrijke verantwoordelijkheid op zich bij het regelen van de paarden.
Elk jaar leende hij bij een bevriende boer uit Hoevenen een tractor met kar en trok hij naar Kalmthout, Essen, Loenhout en zelfs over het water om bij boeren paarden te gaan ronselen.
Zijn doel was eenvoudig: geen enkele ruiter mocht zonder paard komen te zitten. Als dank voor hun bereidwilligheid bezorgde Jos de boeren telkens een fles witteke, een attentie die bijzonder werd gewaardeerd.
Ook de geleende tractor bracht hij na afloop steeds netjes terug, met een goed gevulde tank. Het waren zulke kleine gebaren die zijn inzet en waardering voor iedereen die meehielp typeerden.
In 1993 kroonde Jos zich voor de tweede keer tot koning bij de Veteranen van Zandvliet, waarmee hij Walter Dom opvolgde. Voor hem reed Stanny De Backer, die dat jaar voor de derde keer keizer zou worden.
De kop kwam die dag onverwacht al los, een moment dat zelfs Jos verraste. Zelf had Jos de overwinning eigenlijk nog liever gegund aan de vrienden die achter hem reden, maar het lot besliste anders.
Het werd meteen een bijzonder afscheid, want 1993 was ook het jaar waarin Jos besloot te stoppen als actieve ruiter.
Mooier kon hij zijn loopbaan te paard nauwelijks afsluiten: hij stapte af op zijn hoogtepunt, als koning.
Hetzelfde weekend was er ook bij de Jonge Ruiters reden tot vieren: Alex Wils werd er voor de tweede keer koning.
Ook Anitta Vlaeminck, de echtgenote van Jos Lambrechts, droeg enkele jaren haar steentje bij aan de Veteranen. Samen met Rosa Sleymer stond zij als verpleegster klaar om de nodige zorgen te verlenen.
Alex Lambrechts, die in 1986 koning werd bij de Veteranen, is ondanks dezelfde familienaam geen familie van Jos Lambrechts. De twee waren wel heel goede vrienden.
Ook vandaag zijn de herinneringen aan zijn jaren als ganzenrijder nog overal in huis terug te vinden.
Jos bewaart er met trots verschillende aandenkens en trofeeën, waaronder de tinnen schalen van zijn twee koningschappen.
Een bijzonder aandenken is de ets waarop hij als koning te paard staat afgebeeld, een werk dat hij kreeg van zijn vriend en kunstenaar Albert De Vree.
Zelfs de originele nummers die aan zijn paard hingen, heeft hij nog. Na elk koningschap gaf een bevriende hoefsmid hem een gepersonaliseerd hoefijzer cadeau mee als geluksbrenger voor de keizerschappen.
Tastbare herinneringen aan een periode en een traditie die altijd een bijzondere plaats in zijn leven hebben ingenomen.
