Wat waren dat mooie tijden!
Stanny De Backer kwam altijd langs om mijn lidgeld te innen en ons warm te maken voor de teerfeesten. Hij was één van mijn grote voorbeelden, samen met Marcel Paardekam. Twee mensen waar ik enorm naar opkeek.
Maar toen Iwan Wils — de toenmalige koning — mij wat begon te jennen (al was het natuurlijk allemaal met een knipoog), had ik er stilaan genoeg van. “Nou ist genoeg gewist. Wacht mor! Ik rij achter u en word koning!” Die woorden bleven hangen… en ze bleken geen loze praat.
Zo begon 2005 met de grote vergadering. Nummerkes trekken… en wat gebeurde er? Jawel — nummer 2! Mijn hart sloeg een slag over. En met een brede glimlach volgden de woorden: “Ik kom eraan!!!”
Wonder boven wonder lukte het mij ook nog om effectief koning te worden. Een moment dat ik nooit zal vergeten. Een droom die uitkwam.
Daarna ben ik met veel trots getrouwd met mijn koningin: Joke Struyf — een koningin zoals er maar één is.
Een jaar vol vriendschap, plezier, traditie en onvergetelijke herinneringen. Een jaar dat voor altijd in mijn hart zal blijven.
Iwan was vóór mij twee jaar na elkaar koning geweest, en na mijn geweldige koningsjaar kwam het onvermijdelijke: we stonden opnieuw tegenover elkaar. Ik moest mijn titel verdedigen.
De dag vóór de strijd was Marcel Paardekam al koning geworden. Met een brede glimlach zei hij: “Da komt goe. Straks lopen wij samen zij aan zij — met mantel en kroon. Wa zou da geweldig zijn.” En hij kreeg gelijk.
Iwan was eraan voor de moeite… want ik werd opnieuw gekroond. Twee keer koning — een droom die helemaal in vervulling ging.
En alsof dat nog niet genoeg feest was, kwam kort daarna het mooiste geschenk: de geboorte van onze eerste zoon, Zeno Van Dorst.
Dat keizerschap was iets heel bijzonders.
Vrienden hadden een spandoek opgehangen met de woorden:
“Zeno groet papa.”
Een moment om nooit meer te vergeten.
Werner Van Linden zou dat jaar (2006) uiteindelijk keizer worden.
Na al die feestvreugde was het tijd om even op adem te komen… maar in het hart bleef het goud altijd glanzen.
Maar ik zou niet rusten voor ik er drie had.
In 2009 kwam er nog eentje bij — de echte kers op de taart.
Ik kon opnieuw koning worden.
Wie het moment nog eens wil herbeleven, kan het zelfs terugvinden op YouTube:
Ganzenrijden Zandvliet 2009.
En in 2010 volgde ons tweede wonder: de geboorte van Sten Van Dorst.
Tot op vandaag heeft hij het nog niet mogen meemaken dat papa opnieuw koning werd. Maar opgeven? Nee — dat doen we niet.
Keizer ben ik voorlopig ook nog niet geworden, maar met al dat jong geweld aan mijn zijde blijf ik hopen dat het mij toch nog eens zal lukken.
En als je ziet wat deze jongens allemaal al gepresteerd hebben, dan weet je: het zit in het bloed.
Koning in 2005, 2006 en 2009.
Drie kronen. Drie dromen die uitkwamen.
En wie weet…
misschien komt die keizerskroon ooit ook nog.
